Wat is Kabbala?

Wanneer je luistert met je hart naar een hele beroemde vraag, weet ik zeker dat al je twijfels – over of je wel of geen Kabbalah moet gaan studeren – als sneeuw voor de zon verdwijnen. Het is een bittere en eerlijke vraag en wordt gesteld door alle mensen op aarde, namelijk:”Wat is de betekenis van mijn leven?”

Rabbi Yehuda Ashlag

Wat is Kabbala?

Kabbala is een mystieke, spirituele weg om de Torah te leren en te begrijpen. De ‘Nigla’ is het concrete, het lichaam; de Kabbala is de ziel van het abstracte. Aldus Rabbi Moshè Cordovero.

Rabbi Moses ben Jacob Cordovero, (1522–1570).

Het begin:

א  בְּרֵאשִׁית, בָּרָא אלקים, אֵת הַשָּׁמַיִם, וְאֵת הָאָרֶץ.
ב  וְהָאָרֶץ, הָיְתָה תֹהוּ וָבֹהוּ, וְחֹשֶׁךְ, עַל-פְּנֵי תְהוֹם; וְרוּחַ אלקים, מְרַחֶפֶת עַל-פְּנֵי הַמָּיִם.
ג  וַיֹּאמֶר אלקים, יְהִי אוֹר; וַיְהִי-אוֹר.

Cursus Kabbala

Kabbala wordt wel omschreven als de mystieke traditie, de ziel van de Thora.

Duizenden jaren lang is het een verborgen traditie geweest waarbinnen kennis van generatie op generatie mondeling werd overgedragen en waar niet zomaar iedereen toegang toe had.

In deze tijd is kennis van kabbala beschikbaar voor wie daar moeite voor wil doen.

De concepten en doctrines van Kabbala maken het mogelijk inzicht te verwerven omtrent de Goddelijke realiteit, de verhouding tussen het Goddelijke en de Schepping, de plaats van de mens daarin en het uiteindelijke doel van de schepping.

Waar haal je die kennis vandaan?

Op iedere straathoek zo lijkt het wel, spreekwoordelijk dan natuurlijk, want tegenwoordig wenden wij ons tot het fenomeen internet om uit te zoeken waar we informatie vandaan kunnen halen. Dan blijkt dat er een onwaarschijnlijke hoeveelheid websites, instellingen boeken en publicaties over het onderwerp voor handen is.

Waar ga je beginnen??  Welke informatie is betrouwbaar??

Voor je besluit je blindelings in de ‘Kabbala-jungle’ te storten, het volgende:

De universele kennis van Kabbala wordt van oudsher bewaard en overgedragen binnen het Jodendom. Ook in onze tijd wordt die kennis nog steeds bewaakt en overgedragen door leraren die hun kennis op zuiverheid toetsen binnen de traditie.

Het betreft omvangrijke en diepgaande kennis die zorgvuldig geformuleerd moet worden en vooral ook zorgvuldig afgestemd moet worden op degene die kennis wil vergaren.

Dat kan eigenlijk alleen als het wordt overgedragen zoals dat altijd al het geval is geweest, door studie en vervolgens weer door toelichting en uitleg van een leraar.

De Rabbijn

Rabbijn Juda Groenteman is in 1945 geboren te Amsterdam.
Na zijn studie aan het Rabbinical College in Morriston, New Jersey, USA, studeerde hij aan de Talmoed Hogeschool (Jeshiwot) Hadar Thora in Crown Heights, Brooklyn, New York en aan de Thora Or te Jeruzalem.

De rabbijn is werkzaam op het gebied van Kabbala en Chassidoet voor Joodse onderwijsinstellingen en instituten in de USA en Israël.

Momenteel woont rabbijn Groenteman in Jeruzalem en is als docent verbonden aan het Multimedia Instituut voor Joodse studies Beth HaMidrash te Jeruzalem.

Zijn werkzaamheden richten zich vooral op de Nederlandse euregio en hij verzorgt speciale korte Engelstalige studieprogramma’s voor universiteitsstudenten, die tijdelijk in Israël verblijven.

Op de Nederlandstalige website www.bethhamidrash.org publiceert de rabbijn wekelijks, is veel interessant materiaal te vinden en kan hij persoonlijk geraadpleegd worden over specifiek Joodse onderwerpen.

Kabbala: een traditie in ontwikkeling

De mystieke spirituele traditie van het Jodendom heet Kabbala. Letterlijk betekent het: “Dat wat ontvangen is”. Het is een rijk, doorleefd, eeuwenoud gedachtegoed dat stoelt op het bestuderen van de Thora (de eerste vijf boeken van de Joodse bijbel, Tenach) en dat anno nu nog geenszins
aan zeggingskracht heeft ingeboet.

Het lezen van een boek over Kabbala, of het bekijken van een informatieve film erover, doet aan de traditie eigenlijk altijd tekort. Kennis van de Kabbala leeft namelijk; het is in beweging door voortdurend onderzoek en een uiterst kritische -internationaal gevoerde – discussie erover.
Heel veel teksten zijn alleen beschikbaar in het Hebreeuws. Het voordeel daarvan is dat ze altijd door een deskundige moeten worden geïnterpreteerd en uitgelegd. Kabbala is dan ook bij uitstek een mondelinge traditie. Geen starre leer, maar een inspirerende overdracht.

Kabbala is beslist geen verzameling magische trucs om snel verlichter te worden of om even met wat hocus-pocus een sluiproute te vinden om verder te komen op het spirituele pad. Het gaat veel meer om kwaliteit dan kwantiteit. Een Kabbalist zal zijn leerlingen altijd inschatten: wat kan hij of zij aan? Dat is geen betutteling, maar een zorgvuldige dosering. Want Kabbala is geen kinderspel, ook al kan iedereen met een gezond verstand het in principe begrijpen. Kabbala gaat niet over weetjes, maar over het universum, over diepgang, kracht, moed en de zin van discipline. Over de fundamentele essenties van het leven en het menselijk vermogen. Grootheden die je uiteindelijk alleen kunt begrijpen met het hart. Het wijze hart, welteverstaan.

Het Kabbalistisch uitleggen van de vele mystieke interpretaties van de Thora en de diversiteit aan duidingen van de tekst, gebeurt altijd in fases, omdat de stadia van ieders begrip met de tijd moeten rijpen. Dat is dan ook de diepere betekenis van “Dat wat ontvangen is” en de dubbele betekenis van ‘Een traditie in ontwikkeling’.

Een goede reis op weg naar wijsheid.

Behind The Scenes One quick Look

In the OR, it is easy to think that management is doing nothing.  The staff members are each assigned to an operating room, which they are basically confined for a long period of time.  They don’t really leave the Surgery Department because it is a locked unit, unless of course, they are on their lunch break.

If the managers doesn’t make rounds, checking in on the nurses and techs, then it is basically “out of sight, out of mind.”  Their guess is that we are sitting around having coffee somewhere laughing at how hard the staff has to work.  Having been a staff nurse not that long ago, I remember thinking that leadership had no idea what was going on in the rooms.  Back then, it was true because our managers hardly made rounds, never gave a lunch relief (scrubbing or circulating), and were tough to find when surgeons were angry.

Our staff can’t say that about us.  Even our OR manager knows how to scrub a total joint.  How’s that for rolling up your selves and pitching in?  I wish I could have a camera mounted on my head (just like we have headlights for surgeons), so that the staff can see what we go through.

Ultimately, I know that no matter what I tell them, they won’t care about what management endures.  The load they carry is big because they are there in the rooms giving direct patient care.  I get that.  This desire is selfish on my part.  It would be nice for people to appreciate the things that we go through just to get them the tools they need to do their jobs, keep their overtime, have a nice newly constructed lounge with brand spanking new furniture, or whatever the case may be.

If I was a bit more selfish, I probably wouldn’t worry about this at all.  I would go and have that cup of coffee.  Unfortunately, that’s not how I’m built.  As the demands increase from levels above and below me, I tell myself that I have an expiration date.  Just like our medications…

My manager told me this morning, “As leaders, we have to give up a lot.”  Blah, blah, blah.  Sure we do.  But where do we draw the line?

A couple of weeks ago, I had a terrible headache so I ran to the holding area to ask a friend Tracy to take my blood pressure if she wasn’t busy.  She took one look at me and her smile turned into a worried frown.  Tracy grabbed my hand to lead me to the sphygmomanometer.  Pointing at the number on the screen,  139/91, she exclaimed, “This is why you have a headache!”

My blood pressure has NEVER been that high before.

It was then that I realized that I have to stop putting myself last.  I have to stop taking to heart every little thing that happens during my work day.  At some point, I need to stop sacrificing myself.  I HAVE TO PUT ME FIRST BEFORE IT KILLS ME.